Oogbehandelingen bij Kinderen: Veelgestelde vragen

Bij een vroege diagnose reageren kinderen sneller op de behandeling en verloopt die sneller. Het is ook belangrijk voor het opdoen van hun ontwikkelingsvaardigheden.

Kinderen en baby's kunnen een probleem met hun zicht meestal niet benoemen. Wel vallen tekenen op als veel knijpen met de ogen, fronsen en vaak in de ogen wrijven. Daarom is een regelmatig oogonderzoek belangrijk.

Cataract bij kinderen en baby's vraagt meestal een operatie. Daarbij wordt de vertroebelde lens verwijderd en vervangen door een kunstlens. Vroeg ingrijpen is voor de ontwikkeling van het zien van groot belang.

Rode ogen komen bij kinderen vaak voor en komen meestal door een infectie of een allergische reactie. Voor de behandeling kunnen antibiotische druppels of andere middelen worden gebruikt.

Bij strabismus staan de ogen niet parallel. Zonder behandeling kan dat de ontwikkeling van het zien bij kinderen belemmeren. Voor de behandeling kunnen een bril, oogoefeningen of een operatie worden ingezet.

Een verstopt tranenkanaal kan aangeboren zijn of later ontstaan. Bij baby's is het meestal aangeboren en geneest het vaak binnen twaalf maanden vanzelf. Soms is massage of een kleine ingreep nodig.

Bij droge ogen kunnen kinderen een branderig of stekend gevoel, roodheid en wazig zien hebben. Ook veel beeldschermgebruik kan dit uitlokken. Voor de behandeling zijn er kunsttranen en beschermende maatregelen.

Bij een lui oog is de scherpte van het zien in één oog lager. Met een vroege diagnose en behandeling is het te corrigeren voordat het blijvend wordt. Tot de behandelingen horen een bril, afplakken en oogoefeningen.

Een oogonderzoek bij kinderen hoort met vaste tussenpozen te gebeuren. Het eerste onderzoek is in het eerste jaar na de geboorte, daarna volgen regelmatige controles voor en tijdens de schooljaren.

Een lui oog ontstaat meestal in de vroege kindertijd. Zolang de hersenen en de oogzenuwen zich ontwikkelen, meestal tot het zevende of achtste jaar, kan het blijvend worden als het niet wordt behandeld.

Omdat kinderen het meestal niet kunnen benoemen, valt het op aan tekenen als het afwijken van een oog, beter zien met één oog, met het hoofd schuin kijken en moeite met scherpstellen in de verte of dichtbij.

Ja, met regelmatige oogonderzoeken is een lui oog vroeg op te sporen. Regelmatige controles vanaf de babytijd zijn vooral bij kinderen met een verhoogd risico heel belangrijk.

Ja, bij een vroege diagnose is een lui oog te behandelen. De behandeling bestaat meestal uit een bril, afplakken (het goede oog bedekken zodat het zwakke oog wordt gebruikt) of visuele therapie.

Ja, de kans op succes hangt af van de leeftijd. De beste resultaten zijn meestal tot het zevende of achtste jaar te bereiken. Ook op latere leeftijd zijn er mogelijkheden en kan de ontwikkeling van het zien worden ondersteund. Daarom zijn een vroege diagnose en behandeling zo belangrijk.

Bij het afplakken kunnen kinderen het in het begin lastig vinden en zich onbehaaglijk voelen. Met goede aanmoediging en door er een spel van te maken, verloopt het aangenamer.

Zonder behandeling wordt een lui oog blijvend en zal het zwakke oog een leven lang niet goed genoeg kunnen zien. Dat kan ook de dieptewaarneming en het driedimensionaal zien schaden.

Brekingsafwijkingen zijn problemen met het zien die ontstaan doordat het oog het licht niet goed scherpstelt. Daaronder vallen bijziendheid (de verte niet scherp zien), verziendheid (dichtbij niet scherp zien) en astigmatisme (wazig zien).

Tekenen als vaak in de ogen wrijven, niet kunnen scherpstellen op speelgoed, een oog dat minder beweegt dan het andere of strabismus kunnen op een brekingsafwijking wijzen.

Brekingsafwijkingen zijn meestal blijvend, maar met een bril of contactlenzen zijn ze te corrigeren of onder controle te houden.

Het eerste oogonderzoek hoort meestal tussen de zesde maand en het eerste jaar. Komen brekingsafwijkingen in de familie voor, dan kan dat eerder.

Of een kind een bril nodig heeft, stelt de arts na een uitgebreid oogonderzoek vast. Waar het nodig is, kan al in de babytijd een bril worden gegeven.

Ja, vooral bijziendheid kan toenemen terwijl het kind groeit. Daarom horen er regelmatige oogonderzoeken te zijn waarbij de sterkte wordt bijgewerkt.

Ingrepen zoals een laserbehandeling worden bij kinderen meestal niet gedaan. Bij kinderen bestaan de behandelingen uit een bril, contactlenzen en soms orthoptische therapie bij een lui oog.

Erfelijke brekingsafwijkingen zijn niet volledig te voorkomen, maar met regelmatige oogonderzoeken zijn een vroege diagnose en behandeling mogelijk. Ook helpt het de beeldschermtijd te beperken en gezond te leven.

Aangeboren cataract is zeldzaam, maar wel een belangrijke oorzaak van verlies van zicht in de kindertijd. Een vroege diagnose en behandeling zijn voor de ontwikkeling van het zien van groot belang.

Zonder behandeling kan een lui oog (amblyopie) ontstaan en kan het zien blijvend achteruitgaan. Daarom zijn een vroege diagnose en behandeling zo belangrijk.

Cataract wordt meestal met een operatie behandeld. Tijdens de ingreep wordt de vertroebelde lens verwijderd en kan er een kunstlens worden geplaatst; soms wordt zonder lens verder behandeld.

Afhankelijk van het type en de ernst gebeurt de operatie meestal in de eerste maanden na de geboorte. Dat is een beslissende periode voor de ontwikkeling van het zien.

Staar komt niet terug, omdat bij de operatie de natuurlijke lens wordt verwijderd. Wel kan zich maanden of jaren later achter de lens een vlies vormen (nastaar); dat wordt meestal met de YAG-laser in 1-2 minuten verwijderd. Bij kinderen komt dit vaker voor, daarom zijn regelmatige controles belangrijk.

Bij rode ogen is het wit van het oog (de sclera) rood. Het komt bij kinderen vaak voor en ontstaat meestal door een infectie, een allergie of irritatie van het oog.

De meest voorkomende oorzaken zijn conjunctivitis (een ontsteking van het bindvlies), allergieën, een vreemd voorwerp, droge ogen, een verwonding en een ooginfectie.

Roodheid, tranende ogen, jeuk, een branderig of stekend gevoel, gevoeligheid voor licht, plakkerige ogen en gezwollen oogleden.

Dat hangt van de oorzaak af: een bacteriële of virale conjunctivitis is besmettelijk, roodheid door een allergie of droge ogen niet. Het is belangrijk dat kinderen hun ogen niet aanraken en hun handen goed wassen.

Bij een allergie bestaat de behandeling meestal uit het opsporen en weghouden van het allergeen. De arts kan antihistaminische druppels of andere middelen aanraden.

Ja, komen bij de roodheid heftige pijn, verlies van zicht, sterke hinder van licht of het gevoel dat er iets in het oog zit, dan kan snel ingrijpen nodig zijn.

Een goede hygiëne (de handen vaak wassen, de ogen niet aanraken), regelmatige oogcontroles en het vermijden van allergenen helpen rode ogen te voorkomen.

Bij strabismus wijkt het ene oog naar binnen, naar buiten, naar boven of naar beneden af terwijl het andere recht kijkt. Erfelijke aanleg, een verstoorde beheersing van de oogspieren, een geboorte voor de termijn, een verwonding of een brekingsafwijking kunnen de oorzaak zijn.

Bij baby's valt strabismus meestal in de eerste drie tot zes maanden op. Een afwijking die af en toe optreedt, kan in de eerste 3 tot 4 maanden normaal zijn; houdt ze na de vierde maand nog aan of is ze voortdurend aanwezig, ga dan naar een oogarts.

Ja, strabismus kan in een familie voorkomen. Heeft een van de ouders of een naaste familielid strabismus, dan is de kans bij het kind groter.

De oogarts stelt de diagnose met een zichttest, een beoordeling van de oogbewegingen en een uitgebreid onderzoek. Soms worden aanvullende opnamen gebruikt.

Ja, een bril kan vooral bij strabismus door een brekingsafwijking heel goed helpen. Door het juiste scherpstellen kan de afwijking verminderen.

Reageert de strabismus niet op een bril of andere behandelingen en moeten de oogspieren worden gecorrigeerd, dan komt een operatie in beeld. Die kan meestal vanaf het eerste of tweede jaar.

Meestal is dat geen probleem, maar gebruik ze niet zonder dat de oogarts ze heeft aangeraden.

De eerste tranen komen bij baby's meestal tussen de eerste en de derde maand na de geboorte. Bij pasgeborenen zijn de traanklieren nog niet volgroeid, waardoor er in het begin weinig tranen worden gemaakt.