Hoornvliesbehandelingen: Veelgestelde vragen

Een hoornvliesbehandeling is een ingreep om aandoeningen en afwijkingen van het hoornvlies te verhelpen. Tot de methoden horen een hoornvliestransplantatie, ingrepen om het oppervlak te corrigeren, de behandeling van keratoconus en crosslinking.

Het bindvlies is het dunne, heldere vlies dat het wit van het oog en de binnenkant van de oogleden bedekt. Infecties of allergische reacties kunnen tot aandoeningen als conjunctivitis leiden.

Bij microcornea is de horizontale diameter van het hoornvlies kleiner dan normaal. Dat kan de kwaliteit van het zien aantasten. Microcornea zelf is niet te corrigeren; een bijkomende brekingsafwijking wordt met een bril of contactlenzen behandeld, glaucoom of staar zo nodig operatief.

Keratitis is een ontsteking van het hoornvlies. Ze geeft pijn, roodheid en wazig zien. Voor de behandeling kunnen antibiotica, oogdruppels of andere middelen worden gebruikt.

Bij keratoconus puilt het hoornvlies naar voren uit en verandert zijn vorm. Dat geeft astigmatisme, en voor de behandeling komen corneale ringen, crosslinking of een hoornvliestransplantatie in aanmerking.

Dat is een behandeling voor patiënten met keratoconus. Kleine, heldere ringen worden in het hoornvlies geplaatst en zo wordt het zien verbeterd. De ringen zijn van buitenaf niet te zien en de behandeling is aangenaam.

Crosslinking versterkt bij keratoconus het hoornvlies. Na het druppelen van riboflavine wordt UV-licht gegeven, waardoor de dwarsverbindingen in het hoornvlies sterker worden.

Bij een hoornvliestransplantatie wordt het zieke of beschadigde hoornvlies verwijderd en vervangen door een gezond hoornvlies. Dat gebeurt bij patiënten met verlies van zicht of met ernstige aandoeningen van het hoornvlies.

De genezing verschilt naar de aandoening en de behandeling. Meestal duurt ze een paar dagen tot een paar weken. Regelmatige controle bij de arts is nodig.

Virale en bacteriële conjunctivitis zijn besmettelijk. Wordt de hygiëne niet in acht genomen, dan verspreidt ze zich snel. Allergische en chemische conjunctivitis zijn niet besmettelijk.

Ja, met de volgende maatregelen: de handen vaak wassen, de ogen niet aanraken, persoonlijke spullen (handdoek, kussen, make-up) niet delen en allergenen vermijden.

Droge ogen kunnen het bindvlies irriteren en klachten van conjunctivitis geven. Een tekort aan tranen maakt het bindvlies gevoeliger voor infecties.

Ja, vooral in omgevingen als school en het kinderdagverblijf komt besmettelijke conjunctivitis bij kinderen vaker voor. Wordt de hygiëne niet in acht genomen, dan verspreidt de infectie zich snel.

De meeste aandoeningen van het bindvlies zijn mild en goed te behandelen, maar in sommige gevallen (zoals een zware infectie of een chemische verbranding) kunnen ze tot ernstiger problemen leiden. Daarom is het belangrijk bij klachten een oogarts te raadplegen.

De behandeling wordt meestal bij keratoconus ingezet om het dunner worden en de vormverandering van het hoornvlies tegen te gaan. Voor patiënten met een heel dun hoornvlies of met een sterk verminderd zicht kan ze minder geschikt zijn.

Het oog wordt met verdovende druppels verdoofd. Riboflavine wordt op het hoornvlies gedruppeld en daarna wordt 10-30 minuten (afhankelijk van het protocol) met UV-A-licht behandeld. Zo wordt de biochemische opbouw van het hoornvlies versterkt.

Tijdens de behandeling is er plaatselijk verdoofd, dus voelt u geen pijn. De eerste 2-3 dagen daarna kan het oog duidelijk prikken en tranen; pijnstillers verlichten dat.

Ja, wanneer dat nodig is, kan crosslinking worden herhaald. Dat komt vooral in beeld wanneer het hoornvlies na de behandeling niet stabiel blijft.

Het is belangrijk de oogdruppels regelmatig te gebruiken, niet in de ogen te wrijven en de hygiëne in acht te nemen om een infectie te voorkomen. Volg voor een volledige genezing de aanwijzingen van uw arts.

Aandoeningen van het hoornvlies geven meestal wazig zien, pijn in het oog, gevoeligheid voor licht, roodheid, het gevoel dat er iets in het oog zit en tranen.

De behandeling hangt af van de aandoening. Er kunnen middelen, oogdruppels, contactlenzen, crosslinking, corneale ringen of een hoornvliestransplantatie worden ingezet.

Het hoornvlies is helder omdat er geen bloedvaten in zitten en het een regelmatige opbouw van cellen heeft. Daardoor kan het licht er netjes door en scherpstellen.

Let op de hygiëne, bescherm uw ogen met een zonnebril tegen UV-licht, gebruik contactlenzen op de juiste manier en laat regelmatig uw ogen onderzoeken. Mijd verwondingen en ga bij klachten naar de arts.

Deze behandeling wordt meestal toegepast bij patiënten met keratoconus, corneale ectasie en een onregelmatige kromming van het hoornvlies. Ook voor wie niet geschikt is voor een laserbehandeling of niet genoeg baat heeft bij een bril en contactlenzen komt ze in aanmerking.

De ingreep gebeurt onder plaatselijke verdoving met druppels. Met de laser worden dunne kanalen in het hoornvlies gemaakt en daarin worden de ringvormige implantaten geplaatst. De ingreep duurt meestal 10 tot 15 minuten per oog en vraagt geen hechtingen.

De implantaten worden blijvend geplaatst, maar ze kunnen zo nodig worden verwijderd of vervangen. Daardoor is de behandeling bij te stellen.

Bij een gevorderde keratoconus, bij een heel dun hoornvlies of bij ernstige littekens op het hoornvlies kan deze methode minder geschikt zijn. De arts beoordeelt dat na een uitgebreid onderzoek.

Keratitis door een infectie (bacterieel, viraal of door een schimmel) kan besmettelijk zijn. Vooral wanneer de hygiëne niet in acht wordt genomen, is er risico op overdracht via contactlenzen of oogmake-up.

Zonder behandeling kan keratitis blijvende littekens op het hoornvlies, verlies van zicht of ernstige complicaties geven waarvoor een hoornvliestransplantatie nodig is.

Ja, langdurig of onhygiënisch gebruik van contactlenzen kan het risico op keratitis vergroten. Lenzen horen goed te worden gereinigd, op tijd te worden vervangen en niet tijdens het slapen te worden gedragen.

De hygiëne in acht nemen, contactlenzen goed gebruiken, de ogen beschermen tegen verwondingen, het afweersysteem sterk houden en bij tekenen van een ooginfectie direct naar de arts gaan helpen keratitis te voorkomen.

De precieze oorzaak van keratoconus is niet bekend, maar erfelijke aanleg, in de ogen wrijven, allergieën en bepaalde omgevingsfactoren spelen vermoedelijk een rol.

Keratoconus wordt vastgesteld met een uitgebreid oogonderzoek. De oogarts brengt met een hoornvliestopografie de vorm en de kromming van het hoornvlies in kaart en kan zo de diagnose stellen.

Ja, keratoconus is meestal een aandoening die voortschrijdt. Hoe snel dat gaat, verschilt per persoon; bij jonge mensen gaat het in de meeste gevallen sneller.

In de vroege fase van keratoconus kan een bril volstaan. In verdere stadia is een bril niet meer voldoende en zijn harde contactlenzen of andere speciale lenzen nodig.

Keratoconus hangt samen met erfelijke factoren en komt vaker voor bij mensen bij wie keratoconus in de familie voorkomt. Wie een erfelijke aanleg heeft, laat de ogen het best regelmatig onderzoeken.

Microcornea zelf hoeft het zien niet direct te verstoren, maar gaat vaak samen met verziendheid, glaucoom en cataract, en die beïnvloeden het zien wel. Een verminderd zien en gevoeligheid voor licht komen vaak voor.

Ja, microcornea hangt meestal samen met erfelijke factoren. Ze komt vaker voor bij mensen met een familiegeschiedenis en kan ook deel zijn van een genetisch syndroom.

Microcornea hoeft niet direct verlies van zicht te geven, maar ze gaat vaak samen met andere aandoeningen. Blijven die (bijvoorbeeld glaucoom of cataract) onbehandeld, dan kunnen ze tot verlies van zicht leiden.

Ja, microcornea is een risicofactor voor glaucoom. Door de kleine diameter van het hoornvlies kan de druk in het oog stijgen, en dat kan glaucoom geven. Met regelmatige controles is glaucoom vroeg op te sporen en te behandelen.

Ja, microcornea komt meestal in beide ogen voor. In sommige gevallen komt ze echter maar in één oog voor.